Biocide Response of Candida auris


ERGANİŞ S., Ozturk A., ŞAHİN E. A., KALKANCI A.

Mycoses, cilt.69, sa.3, 2026 (SCI-Expanded, Scopus) identifier identifier identifier

  • Yayın Türü: Makale / Derleme
  • Cilt numarası: 69 Sayı: 3
  • Basım Tarihi: 2026
  • Doi Numarası: 10.1111/myc.70169
  • Dergi Adı: Mycoses
  • Derginin Tarandığı İndeksler: Science Citation Index Expanded (SCI-EXPANDED), Scopus, BIOSIS, EMBASE, MEDLINE
  • Anahtar Kelimeler: biocide activity tests, biocide tolerance, Candida auris, chlorine-based disinfectants, disinfectant resistance, environmental persistence, infection control, nosocomial transmission, quaternary ammonium compounds
  • Gazi Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

Candida auris is an emerging multidrug-resistant yeast demonstrating remarkable persistence in healthcare environments, contributing to nosocomial transmission and outbreak persistence. Increasing disinfectant failure reports have raised concerns regarding infection control policies, as environmental reservoirs play central roles in its spread. We reviewed experimental studies, environmental surveillance reports, and comparative disinfection efficacy data to summarise interactions between C. auris and commonly used biocidal classes: chlorine-based oxidizers, alcohol formulations, biguanides, and quaternary ammonium compounds. Mechanistic findings on biofilm formation, efflux activity, and stress-response pathways were integrated to contextualise tolerance behaviour. Evidence indicates C. auris shows reduced susceptibility to quaternary ammonium compounds and demonstrates variable, strain-dependent tolerance to alcohol-based disinfectants, particularly with organic load or suboptimal contact times. Chlorine-based oxidising agents maintain reliable activity at appropriate concentrations and exposure durations. Biofilm formation enhances environmental persistence and diminishes surface decontamination efficiency. C. auris requires disinfectant strategies distinct from other Candida species. Effective infection prevention depends on optimised agent selection, adequate contact times, and consideration of surface and organic-matter conditions. Tailored decontamination protocols are essential to limit environmental persistence and interrupt nosocomial transmission.