Zeytin bahçelerinde bir avcı, Mitopus morio (Fabricius, 1779) (Arachnida: Opiliones: Phalangiidae)

Creative Commons License

Sakin G., Bal N., Çorak Öcal İ., Yiğit Kayhan N.

Future Biochemistry and Bioscience , cilt.7, sa.3, ss.88-92, 2025 (Hakemli Dergi)

Özet

Öz Amaç:Zeytin ağacı (Olea europaea L.), Türkiye’nin tarımsal üretiminde önemli bir yer tutmakta olup, yaklaşık 204 milyon ağaç ile ülke, dünya zeytin ve zeytinyağı üretiminde dördüncü sırada yer almaktadır. Ancak, zeytin sineği (Bactrocera oleae [Rossi, 1790]) meyveye yumurta bırakmak suretiyle larvalar aracılığıyla ciddi ürün kayıplarına neden olmakta ve zeytin üretiminde verim ve kaliteyi düşürmektedir. Bu zararlıya karşı yaygın olarak kimyasal pestisitler kullanılmakta; ancak bu yöntemler çevresel sorunlara, yararlı organizmaların zarar görmesine ve pestisit direnci gelişimine yol açmaktadır. Bu çalışmada, kimyasal mücadeleye alternatif olarak biyolojik kontrol olanakları araştırılmıştır.  Gereç ve Yöntem: Balıkesir'in Edremit ilçesinde, ilaçlama yapılmamış zeytin bahçelerinde yürütülen saha çalışmaları sonucunda, Otbiçenler (Opiliones) takımına ait Mitopus morio türünün yaygın olarak bulunduğu tespit edilmiştir. Araziden uygun yöntemlerle toplanan bireyler, gerekli koşullar sağlanarak laboratuvar ortamına taşınmıştır. Yapılan ön değerlendirmeler, M. morio türünün potansiyel bir biyolojik mücadele etmeni olabileceğini göstermiştir. Bulgular: Laboratuvar koşullarında yapılan gözlemler sonucunda, M. morio bireylerinin zeytin zararlısı olan Bactrocera oleae’nin larvalarını aktif olarak avladığı ve tükettiği belirlenmiştir. Bu durum, M. morio’nun doğrudan biyolojik mücadelede kullanılabilecek potansiyel bir yırtıcı olduğunu ortaya koymaktadır. Gözlemler sırasında, bireylerin larvaları tespit ettikten sonra kısa sürede yakalayıp besin olarak değerlendirdikleri görülmüştür. Elde edilen bu bulgular, özellikle kimyasal ilaç kullanımının sınırlandığı ya da tercih edilmediği zeytinliklerde, M. morio’nun doğal dengeyi koruma açısından önemli bir rol üstlenebileceğine işaret etmektedir. Sonuç: M. morio, ekosistemde genel bir yırtıcı olarak küçük omurgasızlarla ve organik maddelerle beslenmektedir. Bu bağlamda, zeytin bahçelerinde doğal yırtıcıların korunması ve desteklenmesi, pestisit kullanımının azaltılmasına ve biyolojik çeşitliliğin artırılmasına katkı sağlayabilir. M. morio gibi doğal predatörlerin desteklenmesiyle zararlılarla mücadelede çevre dostu ve sürdürülebilir biyolojik kontrol stratejileri geliştirilebilir.

Objective: The olive tree (Olea europaea L.) holds a significant place in Turkey's agricultural production, with approximately 204 million trees, making the country the fourth-largest producer of olives and olive oil globally. However, the olive fruit fly (Bactrocera oleae [Rossi, 1790]) poses a major threat to yield and quality by laying eggs in the fruit, leading to larval damage and substantial crop losses. Although chemical pesticides are commonly used against this pest, such methods lead to environmental degradation, harm to non-target organisms, and the development of pesticide resistance. This study investigates biological control alternatives to chemical management. Materials and Methods: Field studies conducted in unsprayed olive groves in the Edremit district of Balıkesir revealed widespread occurrence of the Mitopus morio species, a member of the Opiliones order. Individuals were collected from the field using appropriate methods and transported to the laboratory under appropriate conditions. Preliminary assessments indicated that Mitopus morio may be a potential biological control agent. Results: Laboratory observations revealed that Mitopus morio individuals actively prey on and consume the larvae of the olive pest Bactrocera oleae. This suggests that M. morio is a potential predator that can be used directly in biological control. During observations, individuals were observed to quickly capture larvae after detecting them and converting them into food. These findings indicate that M. morio may play an important role in maintaining the natural balance, particularly in olive groves where chemical pesticide use is limited or discouraged. Conclusion: As a generalist predator in the ecosystem, M. morio feeds on small invertebrates and organic matter. Therefore, protecting and supporting natural predators in olive groves can contribute to reducing pesticide use and increasing biodiversity. Supporting natural predators like M. morio can develop environmentally friendly and sustainable biological control strategies for pest control.