Tek renk rezin kompozitlerin tamir bağlanma dayanımı üzerine farklı rezin kompozitlerin kullanımının ve yaşlandırmanın etkisinin in vitro olarak incelenmesi

SERRA YAREN YEŞİL

Tek renk rezin kompozitlerin tamir bağlanma dayanımı üzerine farklı rezin kompozitlerin kullanımının ve yaşlandırmanın etkisinin in vitro olarak incelenmesi

Tezin Türü: Diş Hekimliğinde Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Gazi Üniversitesi, Diş Hekimliği Fakültesi, Klinik Bilimler, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2025

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: SERRA YAREN YEŞİL

Danışman: Oya Bala

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Bu çalışmanın amacı, farklı tek renk rezin kompozitlerin (Omnichroma (OM), Essentia Universal (EU), Vittra APS Unique (VAU), Charisma Diamond ONE Shade (CDO) ve Zenchroma (ZC)) tamir bağlanma dayanım değerlerini karşılaştırmak ve bu rezin kompozitlerin tamir bağlanma dayanımı üzerine farklı rezin kompozitlerin kullanımının ve yaşlandırmanın etkisinin in vitro olarak incelemektir. Çalışmada teflon kalıplar kullanılarak, test edilen tek renk rezin kompozitlerin her birinden 40 adet olacak şekilde toplam 200 adet örnek hazırlandı. Hazırlanan örneklere 5-55 °C'de 10.000 defa ısısal döngü testi uygulandıktan sonra, örneklerin yüzeyleri 320 gritlik silikon karpit kâğıt ile zımparalandı. Takiben, örnek yüzeylerine kumlama yapıldı, silan ve sonrasında üniversal adeziv (Scotchbond Universal Plus) self-etch modunda uygulandı. Test edilen tek renk rezin kompozitlerin her biri için hazırlanan örnekler her grupta 20 adet örnek olacak şekilde öncelikle iki farklı gruba ayrıldı. Daha sonra, hazırlanan örnek yüzeylerinin üzerine tam ortasında olacak şekilde tygon tüp yerleştirildi. Tüplerin içerisine test örneğinin hazırlanmasında kullanılan tek renk rezin kompozitin kendisi veya nano-dolduruculu rezin kompozit (Filtek Ultimate-FU) yerleştirilerek tamir uygulaması yapıldı. Takiben, her bir tek renk rezin kompozit için hazırlanan örnekler her grupta 10 adet olacak şekilde iki farklı gruba ayrıldı. Gruplardan birine tamir uygulamasından sonra ısısal döngü testi uygulanmadı. Diğer gruba ise 5-55 °C arasında değişen, 10.000 döngü ısısal döngü testi tekrar uygulandı. Bu uygulamadan sonra, örneklerin tamir bağlanma dayanımı universal test cihazı kullanılarak ölçüldü. Bağlanma dayanım testinden sonra, örneklerin kopma yüzeyindeki kırılma tipi stereomikroskopta incelendi ve kırılma tipleri kaydedildi. Ayrıca, örnek yüzeylerinde alüminyum oksit ile kumlama ve yaşlandırma sonrasında oluşan değişim taramalı elektron mikroskop (SEM-EDS) ile incelendi. Çalışmada elde edilen bulguların istatistiksel analizi 0,05 anlamlılık düzeyinde Kruskal Wallis testi ile ve tüm grupların ikili karşılaştırılmasında Mann Whitney U testi kullanılarak gerçekleştirildi. Çalışmada ısısal döngüye tabi tutulmayan ve örnek hazırlamada kullanılan materyalin kendisiyle tamir uygulaması yapılan grupta en yüksek ortalama bağlanma dayanım değerlerinin CDO ile tamir materyali olarak FU'in kullanıldığı gruplarda ise ZC ile elde edildiği görüldü (p<0,05). Isısal döngü uygulandığında ise yine en yüksek ortalama bağlanma dayanım değerleri CDO ile tamir materyali olarak FU'in kullanıldığı gruplarda ise EU ile hazırlanan örneklerden elde edildi (p<0,05). Test edilen tek renk rezin kompozitlerin hem ısısal döngü testinin uygulandığı hem de uygulanmadığı durumlarda, tamir bağlanma dayanım değerlerinin kullanılan tamir materyaline göre farklılık gösterdiği görüldü. Ayrıca, tamir bağlanma dayanım değerlerinin ısısal döngü testi uygulaması sonrası anlamlı derecede azalma eğilimi gösterdiği saptandı (p<0,05). Bu çalışmanın sınırlamaları dahilinde, tek renk rezin kompozitlerin tamir bağlanma dayanım değerleri üzerinde test edilen rezin kompozitlerin ve tamir materyali olarak kullanılan rezin kompozitin yapısal özellikleri ile birlikte tamir uygulaması sonrası yaşlandırma uygulamasının etkisinin olduğu vurgulanabilir.