Özel okullarda insan kaynakları yönetimi uygulamalarının değerlendirilmesi
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2026
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: DOĞA KANAT
Danışman: TÜRKER KURT
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Bu araştırmanın amacı, Ankara ilindeki özel okullarda görev yapan üst düzey yöneticilerin insan kaynakları yönetimi uygulamaları (İKYU) hakkındaki algı, değerlendirme ve deneyimlerini incelemektir. Çalışmada, İKYU'nun örgütsel yapı, eğitimde etkililik, öğretmen performansı, örgüt iklimi ve teknolojik dönüşüm boyutları kapsamında nasıl yapılandığı değerlendirilmiştir. Araştırma, nitel araştırma desenlerinden çoklu durum çalışması yöntemiyle yürütülmüş; çalışma grubunu ise Ankara ilindeki 10 özel eğitim kurumunda görev yapmakta olan 10 üst düzey yönetici oluşturmaktadır. Veriler, yarı yapılandırılmış görüşme yoluyla elde edilmiş; içerik analiziyle çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre, özel okullarda insan kaynakları birimleri geleneksel idari işlemlerden sıyrılarak kurum kültürünü ve öğretmen gelişimini şekillendiren stratejik bir iş ortaklığına dönüşmüştür. İşe alımlarda adayın kurum kültürüne uyumu ve uygulamalı becerileri ön plana çıkarken; öğretmen motivasyonunun ve aidiyetinin salt maddi ödüllerle değil, işyaşam dengesi, halefiyet planlaması ve kapsayıcı yan haklarla desteklendiği saptanmıştır. Bununla birlikte, bir yıllık zorunlu sözleşmelerin yarattığı iş güvencesizliği ve yeni nesil adayların sektör gerçeklerinden kopuk beklentileri temel yapısal sorunlar olarak belirlenmiştir. Gelecek vizyonunda ise yapay zekânın öğretmeni ikame edecek bir tehdit değil, operasyonel yükü hafifleten stratejik bir asistan olarak görüldüğü öngörülmektedir. Sonuç olarak bu çalışma, yasal kısıtlamalar ve teknolojik dönüşümlerin hız kazandığı günümüz eğitim ekosisteminde insan kaynakları yönetiminin salt bir personel idaresi olmaktan çıkarak; öğretmenin psikolojik iyi oluşunu merkeze alan, eğitimin insani özünü koruyan ve kurumun sürdürülebilir rekabet gücünü tesis eden en hayati stratejik köprü olduğunu ortaya koymaktadır.